کله چې د جبر او غدر تور تمونه خپله هستي د مظلومانو پر شيندلو سينو خپره کړي او د تاريخ پر افقونو د ناهيلۍ غبار کېني، نو مړاوي او بې همته زړونه د زوال او مړينې ناڅاپي غږونه اوري؛ خو د ایمان د تندباد او د روحاني قافلې سپېڅلي لارویان پوهېږي چې دا غبرګه تېره شپه د يوه ستر، پياوړي او رباني سهار له رحم څخه د راوتونکي لمر زېری ده. د امت د زوال او غفلت دا ګړۍ د هغوی د ابدي مړينې او له کائناتو څخه د ورکېدو په مانا نه دي، بلکې دا د خپلو اصلونو، د تنزیل له هېبتناکه چينو او د وحې له ځلانده سرچینو څخه د بې پروايۍ او غفلت هغه دردناکه او عبرت ناکه نتيجه ده چې بېرته په غوږونو کې د حماسې، بيدارۍ او د الهي پاڅون جرسونه او غږونه انګازې کوي. تاريخ تل په خپلو زرينو او خونړيو پاڼو کې دا شاهدي خوندي کړې ده چې کله هم د حق بېړۍ د باطل په متلاطمو څپو او مادي طوفانونو کې راګېره شوې، نو د ایمان له توندې او ملکوتي سيلۍ څخه داسې سپېڅلي پاڅونونه او بېداره زړونه راپورته شوي چې د فرعونانو، جبارانو او نمرودیانو کبرجنې او مستبدې ماڼۍ یې په سیند لاهو کړې دي. کله چې په دیارلسمه زیږدیزه پېړۍ کې د تاتار وحشي او چنګیزي لښکرو په بغداد د قهر برید وکړ، د خلافت هغه عالي او زرینه ماڼۍ یې له خاورو سره خاورې کړه او د دجلې پاکې او مینه ناکې اوبه یې د کتابونو په مقدسه سیاهي او د مظلومو مسلمانانو په پاکو او ارغواني وینو سرې کړې، نو د نړۍ مادي پرستو پاچاهانو او د حق دښمنانو د اسلام د ابدي جنازې او زوال اوازې خپرې کړې. خو له مړاوو هيلو او د بغداد له هغو اېرو څخه یو ځل بیا د توحید، عزم او د غیرت حماسي شاهینان راوالوتل، او د عین جالوت په شګلنه او برخلیک ټاکونکې دښته کې یې د ظلم لښکرو ته داسې د عبرت ماتې ورکړه چې د تاتاریانو تاریخي غرور یې د تل لپاره د ذلت په خاورو کې ښخ کړ او د خپلو جهادي اسونو د سومونو لاندې یې د هغوی د کبر او وحشت ټولې نښې د نېستۍ کندې ته وغورځولې. دغه راز د صلیبي جګړو په خونړي او تياره پړاو کې، کله چې د بیت المقدس په کوڅو کې د تکبیرونو او تهلیلونو پر ځای د وحشي تورو شرنګ او د بې ګناه مېندو او ماشومانو دردونکې چغې پورته شوې، د امت د شجاعت او ننګ نغمه مړاوې نه شوه؛ بلکې د شام د دښتو او د حجاز د غونډیو له تل څخه د غازيانو د اسونو د هېبتناک او ملکوتي اواز انګازې راغلې او د حق د لارې د سپه سالار په لاسونو کې ځلېدونکې او تېره توره یو ځل بیا د اقصی په مبارک اسمان کې د ځمکې د خلاصون او د ازادۍ د حق لمر د راختلو معجزه ثابته کړه. زموږ په خپل افغاني تاريخ کې هم، کله چې د یویشتمې پېړۍ د امریکایي فرعوني غاصب عصیان او د اشغال غبار زموږ پر لوړو غرونو او درو خپور شو او د ازادۍ هیلې تر مغرورو پښو لاندې شوې، د ایمان له چينې اوبه شوی د ثالث عمر داسې تندریز غږ راغی چې د امپراتورۍ د کبر ماڼۍ یې په سیند یووړه او د تکبیر روحاني غږونو د جګړې د میدان توده او حماسي روحیه په الهي ننګ ولړزوله.
نن ورځ یو ځل بیا غزه او د فلسطین سپېڅلې او د انبیاوو ځمکه د دغسې یو ستر تاریخي عذاب، معرکې او د بې ساري مظلومیت شاهده ده. په غزه کې روانه نسل وژنه، د معصومو او پرښته ډوله ماشومانو چغې، د ایماندارو مېندو او با عفته خویندو اوښکې او د هغوی د ویجاړو شویو کورونو، روغتونونو او مساجدو د مخروبو لوګي د امت د نن ورځې توره او وحشتناکه شپه انځوروي. د نړۍ د زبرځواکونو ظالمانه چوپتیا، د بشري حقونو د تش په نامه سازمانونو بې کفایتي او د ځینو واکمنانو بې ننګه مصلحتونه او سستۍ داسې دي لکه د صحرا د دښتې د ګرم، وچ او وژونکي سموم باد په څېر چې غواړي د حق او توحید دا بلېدونکې شمع تته کړي او د امت د هيلو زرغون ګلستان په دښته بدل کړي. خو د مېړنیو او مجاهدو زړونو ایمان د احد او حرا د غره په څېر محکم او د متزلزل کېدو لورې ته نه مائل کېدونکی دی؛ د هغوی قرآني صبر د سپېڅلي او خوشبويه سهارني نسیم په څېر د ټول امت مړاوې هيلې بېرته ژوندۍ کوي او د تکبیر په ملکوتي غږونو د دښمن د عصري وسلو او مادي زغرو غرور پاشي. په دغو حساسو او په ظاهره بې وسو شېبو کې، کله چې ټول ظاهري اسباب د دښمن د باطل په منګولو کې دي، د ایمان او عقيدې غازیان ناهيلي کېږي نه، بلکې خپل عزم د اسمان په ثابتو ستورو تړي او په پوره مېړانې او د زړه په ډاډ سره دا د عمل او جهاد په ډګر کې داسې زمزمه کوي:
که سپوږمۍ شوله ناوخته لاره نه رانه ورکېږي
پر مسير باندې لا ستورو لا رڼا اوري را اوري
هو! که څه هم د الهي عدالت، فتحې او پوره خلاصون دغه سپوږمۍ د الهي حکمت پر بنسټ لږ ناوخته شوې ده، خو د حق غوښتونکو پر دغه مبارک او له ابدي عزم څخه ډک مسیر باندې د شهیدانو د پاکو وینو سرې رڼاګانې او د غازیانو د همت ملایک ډوله وړانګې د لارښودو ستورو په څېر ځلېږي. دا ځلانده مسیر موږ ته په کلکه غږ کوي چې د حق مزل د کاڼو، اغزو او د سرو وینو د سېلابونو سفر دی او دا یوازې د هغو الهي او فولادي عزمونو لپاره دی چې له قربانۍ، بند او شهادت نه وېرېږي؛ دا ځلاند ستوري په حقیقت کې د بېدارۍ هغه سماوي تندرونه دي چې د بې غوره او غافلو خوبونو پردو ته اور ورته کوي او مړو زړونو ته خبرداری ورکوي چې د حق او مظلوم تر څنګ درېدل د عیاشۍ اختيار نه، بلکې د ایمان، قرآني وجدان او د حقیقي عزت یو ستر الهي فرض دی. دا بې سارې قربانۍ، د شهيدانو پاكې وينې او دا مظلومیتونه یوازې د ویر او ماتم غږونه نه دي، بلکې دا د هغه الهي نظام د راتګ شرعي او تکویني لاره ده چې پېړۍ وړاندې یې د کائناتو سردار، حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه وسلم خپل امت ته روښانه خوشخبرۍ او وړاندوینې کړې دي. د نبوت د مبارکو او رښتینو ارشاداتو په رڼا کې، دا حق دین به د نړۍ هر ګوټ او د هر انسان تر کوره پورې په هېبت او دبدبې سره رسېږي، داسې چېرته چې د اسمان شپه او ورځ رسېږي. الله تعالی به پر ځمکه هېڅ کور پرې نږدي مګر دا چې دا الهي رڼا به ور ننباسي، د حق غوښتونکو په بریا او عزت او د کفر او باطل په خوارۍ او ذلیل کېدو سره. دا قطعي وړاندوینې او مبارک احادیث ثابتوي چې اوسنی جبر او مظلومیت د تل لپاره نه دی، بلکې دا د خزان د مړو پاڼو د رژېدو غوندې یو لنډمهالی او تېرېدونکی پړاو دی چې وروسته به د نبوت پر تګلاره او منهاج باندې د عادلانه نظام، خلافت او د سرتاسري حق پسرلی خامخا د ځمکې په سینه راشین کېږي. د غزې بې مثله مېړانه او د نړۍ په کچه د نوي کهول او ځوان نسل په زړونو کې راپیدا شوې فکري او روحاني ویښتیا د همدغه روښانه او ځلانده سهار لومړۍ او ځپونکې وړانګې دي؛ ځکه چې د ایمان روحاني ډېوه په هېڅ مادي توپان او باروتو نه مړه کېږي او د حق بریا او د خلافت غوړېدل د کائناتو د یو عادل خالق یوه قطعي، حتمي او نه بدلېدونکې ژمنه ده.
نو پاڅئ! همتونه لوړ کړئ او د حق د دې ځلاندې قافلې ملګري شئ، ځکه چې د تيارو عمر نور پاي ته رسېدونکی دی او د ابدي سهار رڼا په چټکۍ سره د خپرېدو په حال کې ده.
❊❊❊❊
