بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد لله وکفیٰ والصلاۃ والسلام علیٰ أشرف الأنبیاء سیّدنا محمد وعلی آله وصحبه وذريته ومن تبعهم بإحسان إلى يوم الدين، أما بعد!

«بابا…… راځه! اول هديرې ته ځو…… زه له شهيد نياز محمد ابا سره د اختر مبارکي کومه!»

دا د ۱۴۴۲ هـ په کوچني اختر کې د پنځه کلن زبیر کلمې دي.

څلور کاله وړاندې د افغانستان د غزني ولایت د غزني ښار د بسراق قول د یوه کلي اوسېدونکی، نیاز محمد له «غازي» څخه د «شهید» درجې ته ورسېد او خاورو ته وسپارل شو. زبیر په دغه وخت کې په سختۍ د څکېدو په عمر کې و، یو کلن یا له دې څخه یو څه زیات یا کم. زبیر ته سږ کال د دې احساس وشو چې «پلار» هم د «څه شي» نوم دی. که نه نو، د هغه د ژوند په کاروان کې د هغه بابا یعني نیکه، انا، کاکا، عمه ګانې او له هغه څخه درې کاله مشره خور ناهیده وه. د خپل کاکا قاري عظمت الله د اولادونو لیدلو، چې له خپل پلار سره نښتل، په غاړه یې ور ځړېدل، پر اوږو یې ختل او مچوګانې به یې ترې اخیستلې، زبیر د «پلار» په نوم د یوې داسې رشتې له احساس سره اشنا کړ. بیا د پلار په اړه د پوښتنې په کولو ورته وویل شول چې ستاسې ابا له امریکایي پوځ سره په جګړه کې شهید شوی و. بیا پر دې پوښتنه چې په شهادت رسېدو سره د پلار روح خو ابدي، ښاد او خوشحاله ژوند موندلی دی (ځکه زبیر د پلار له رشتې سره د اشنا کېدو وړاندې د شهید له مقام سره اشنا و) نو د هغه د پلار قبر چېرته دی؟ د اوښکو په پاکولو سره، د تنکي زبیر پر دواړو اننګو باندې له عاطفې څخه د ډکو، لړزېدونکو، زړو لاسونو په اېښودلو سره د هغه نیکه حاجي محمد زمري ورته وویل چې د نیاز محمد ابا قبر د بسراق قول په هدیره کې دی.

ا وس چې اختر راغی، نو له ټولو سره یې د اختر مبارکي وکړه، عیدي یې هم واخیسته، خو له خپل ابا نیاز محمد سره یې هم لیدل پکار وو. نو د بابا لاس یې ونیو او د هدیرې د تللو فرمایش یې وکړ. د بابا زړه ورته وچاودېده، د زړه درزا یې دومره تېزه شوه چې شاید رګونه یې شلولي وو. بابا د دوو ځوانو زامنو جنازې پورته کړې وې. لومړی د جلال الدین چې په کنړ کې شهید شوی و او بیا د نیاز محمد، خو د زبیر کلمې پر بابا باندې تر دغو جنازو هم ډېرې درنې وې.

دا رښتینې کیسه ده، د رښتینو خلکو. په دې کې د درواغو او تصنع هیڅ ګډون نشته. دا کومه افسانه یا دردناکه شاعري هم نه ده.

دا کیسه د افغانستان د هر ولایت د هرې ولسوالۍ د هر کلي او د هر کور کیسه ده. دا د نن ورځ اباد کابل هسې هسې نه دی اباد شوی. د لکونو زبیرانو په وینو ککړو اوښکو او د لکونو زبیرانو د پلرونو وینو د کابل، غزني او کندهار ګلابونو ته رنګ او سرخي وربخښلې ده. په افغانستان کې د دښتې ګلونه داسې په خپله نه دي سره شوي!

زه دوه کاله په دې هڅه کې وم چې د «زه کابل ابادېدونکی وینم»، فکر په لیکلو کې راولم، خو دغه فکر د ذهن له حاشیې څخه د کاغذ پر مخ نه شوای انتقالېدلی. د دې کتاب مرکزي فکر زما ذهن ته د غزني ولایت د ګیرو او اندړو ولسوالۍ پر پوله په یوه جومات کې راغی، کله چې ما، زما شیخ او امیر او یو بل ملګري د شپې په کور کې وخت نه شوای تېرولی، د امریکایي ډرون الوتکو پرواز خورا ټیټ و، د چاپې اچولو وېره وه او زړه په ستوني کې بند و. بیا مې د دې کتاب د منځپانګې او موضوعاتو په اړه څو میاشتې فکر کاوه او همداسې یو بل پوره کال هم تېر شو. یو کال تېر شو او اوس زه په یوه جهادي تشکیل باندې د پکتیا ولایت په زرمت ولسوالۍ کې وم. د ښه اتفاق له مخې د پکتیا ولایت والي صاحب کټ مټ هغه کور ته راغی چېرته چې زه له خپل کوره لیرې، یو ځل بیا د ډرون د خورا ټیټ پرواز او د امریکایي چاپې د خطر له امله پناه اخیستونکی وم. بیا له حاجي والي صاحب سره د څو ورځو د تېرولو موقع په لاس راغله.

فراغت و، په جېب کې قلم هم و او د کاغذ دوې پاڼې هم. له حاجي والي صاحب څخه مې د اسلامي امارت د اداري چوکاټ د پوهېدو هڅه وکړه، د کمېسیونونو وېش چې وروسته پر وزارتونو بدل شول، د پوهېدو کوښښ مې وکړ. د دغو وزارتونو نظام، د والیانو او ولسوالانو واک او اداره، د نظامي او ملکي اداري وېش، د قضا او عدالت نظام، د ګمرکاتو نظام او داسې نورو په اړه مې پوښتنې وکړې او له ځان سره په شته د کاغذ پر دوو پاڼو مې د ټکو او فلو چارټونو په بڼه لیکل. خو له بده مرغه، زما دا دوې قیمتي پاڼې ورکې شوې او په حافظه کې شته ټکي په هغه زمانه کې د «إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ»1 په مصداق د دښمن له لوري د چاپو وېرې، د جاسوسانو تعاقب او د ډرون پرله پسې بنګهار وخوړل، قدر الله و ما شاء فعل! ژوند الحمد لله د الله په لاره کې په جهاد کې د «وَتِلْكَ الأيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ»2 په څېر تېرېده، تر هغه چې کابل په رښتینې توګه اباد شو، فتحه شو. د کابل له فتحې وروسته هم ما څه نه شوای لیکلی. د فکر او څېړنې کمښت و او د قلم کمزوري. له دغو عوارضو سره کله د «کتاب» د لیکلو هوډ بشپړېږي؟

خو د زبیر شوخ طبیعت، د هغه خندا، د هغه تبسمونو او شرارتونو زما د قلم کمزورۍ ته ځواک وبخښه. د فکر او تحقیق کمښت اوس هم خورا ډېر دی. خو د زبیر په تبسمونو کې پټو اسوېلو او د سترګو د شرارت تر شا ځلېدونکي غم زه مجبور کړی یم.

نن د ۲۰۲۱ زېږدیز کال د سپټمبر پر ۱۶مه، بالاخره زه د خپلو افکارو د راټولولو په نیت په منظم ډول کښېناستم.

«زه کابل ابادېدونکی وینم» د احساساتو او مشاهدو یوه مجموعه ده. خو ما خپل فکر او قلم یوازې د احساساتو او جذباتو په ډګر کې بې لګامه نه دي پرېښی. زه د «اسلامي خلافت» د ابادولو لپاره څو خښتې، ډبرې او خټه وړل غواړم. د افغانستان خلکو په کومو ستونزو، مشقتونو او هڅو چې «اسلامي امارت» قائم کړی دی، زه د دغه امارت د ودانۍ د رغېدو څو ځلیدونکې بېلګې خوندي کول غواړم. زه په خپل بې ارزښته کامره د «اسلام د مینې» د تاج محل څو انځورونه د خپلو خلکو په خاطر خوندي کول غواړم.

زه د دې هڅې انتساب د حکیم الامت فضیلة الشېخ ابو محمد ایمن الظواهري په نوم کوم، چا چې د خپل ژوند مقصد د الله د رضا په خاطر اسلامي امت ته د عزت او بریا د لارې او منزل؛ یعني د جهاد او خلافت علي منهاج النبوة لور ته په بللو کې تېر کړ. زه دا هڅه د خپلو اولادونو، ورېرونو، ورېرېګانو، خوریانو او خورزېګانو ’ا‘، ’ش‘، ’ع‘ ، ’ح‘ ،’ع‘،’ا‘،’آ‘، ’و‘، ’ا‘، ’م‘ او ’ع‘ په نوم کوم، د خپلو شهیدانو او ژوندیو سکنیو او نسبتي وروڼو او خوېندو په نوم، د خپلو محترمو مور او پلار په نوم چا چې د خپل زړښت همدا یوازینی ملاتړ د الله په لاره کې وقف کړ. د خپل شهید خسر صاحب او خواښې صاحبې په نوم. د خپل مسلم امت د ځوانانو په نوم. زه دا هڅه منسوبوم د سکنیو مینو څخه ډېر محبوب د امت د الطائفة المنصورة عالیقدره مجاهدینو او د خپلو هغو ملګرو او لوړ نظره، په زړه پورې ژبې او پر سوزه ځان لرونکو امیرانو په نوم، چا چې په تورو تروږمیو شپو کې د امت، په ځانګړي ډول برصغیر د خلکو په لاره کې له خپل شدید ترین ضعف او بې وزلۍ سره سره په خپلو وینو او خولو د رڼا څراغونه بل وساتل. دا هڅه زه د خپل فکري مرشد په نوم کوم، د قبایلو په کومه نامعلومه هدیره کې خاورو ته د سپارل شوي خپل شیخ په نوم، په موسیٰ کلا کې خاورو ته د سپارل شویو شهیدانو په نوم. په طاغوتي زندانونو کې د بندي ملګرو په نوم، په ځانګړي ډول د هغه تل روژه لرونکي (صائم الدهر) په نوم چې سوز او اخلاص، تودوخې او مینې یې زه د جهاد د لارې مسافر کړم. د هغو ملګرو په نوم چې د دنیوي ستونزو یا د کومې وېرې له امله د حق د لارې په سفر کې یو څه سستي ورغلې ده، خو زه هیله لرم چې د هغوی زړونه اوس هم له هماغسې تودو ولولو ډک دي. د خپلې خاورې په یوه کلي کې د مېشتو ابو عبدالله انصاري، وقاص انصاري او معاذ انصاري په نوم. د پیر پنجال سپینه واوره په خپلو وینو سره کونکي مطیع الرحمن صدیقي په نوم. او په پای کې د خپلې ملګرې، د ستونزو د ملې او د دې هڅې د کولو لپاره هره هره ورځ د شوق راپارونکې د ژوند ملګرې (مېرمنې) په نوم. دا ټول انتسابونه یوازې د یوه مقصد لپاره دي چې د کومو کومو (ژوندیو خلکو) نومونه او عنوانونه مې په تېرو کرښو کې ذکر کړي دي، هغوی دا «جهاد فی سبیل الله» د خپل ژوند اصلي مقصد وګرځوي؛ هغه جهاد چې په نړۍ کې یې پایله نن د کابل ابادېدل دي، نو سبا به د اسلام اباد، ډیلي، ډاکې، صنعاء، ریاض، قاهرې، استانبول او د ماسکو، لندن، پاریس، واشنګټن، سیډني او ټوکیو او بیجنګ ابادېدل وي، او اصلي پایله یې د جنت الفردوس مقام دی، د حضور علیه الف صلاة وسلام ملګرتیا او تر هر څه پورته د الله رضا او د هغه لیدل او زیارت!

حسن ترابي
غزني ښار
د ماسپښین له لمانځه وروسته ۳:۳۵ بجې
۸ صفر المظفر ۱۴۴۳ ھ؍۱۶ ستمبر ۲۰۲۱ء ، د پنجشنبې ورځ

٭٭٭

دویمه خبره:

ربِّ اشرح لي صدري ويسّر لي أمري واحلل عقدة من لساني يفقھوا قولي، آمين يا ربّ العالمين!

که چېرې کوم حکومت کامل پاتې شوی وي، نو هغه یوازې خلافتِ راشدہ دی او که له دغه خلافتِ راشدہ څخه وروسته کوم حکومت کامل کېدونکی وي، نو هغه به د «ثم تکون خلافة علی منهاج النبوۃ» (بیا به د نبوت پر تګلاره خلافت وي) مصداق، بېرته راتلونکی خلافتِ راشدہ وي (چې په اړه یې د علماوو رایه دا ده چې دا به د حضرت مهدي رضي الله عنه په لاس قائمېږي، خو ځینې کسان له دې سره اختلاف هم لري3). له خلافتِ راشدہ پرته، د عادلو پاچاهانو (سلاطینو) ډېر حکومتونه پر اسلامي ملت تېر شوي دي او د عادل سلطان په اړه په بېلابېلو احادیثو کې د حضور علیه الف صلاة وسلام د دغه مفهوم فرمان راغلی دی چې:

«السُّلْطَانُ ظِلُّ اللَّهِ فِي الأَرْضِ فَمَنْ أَكْرَمَهُ أَكْرَمَ اللَّهَ وَمَنْ أَهَانَهُ أَهَانَهُ الله4»

«پاچا د ځمکې پر مخ د الله سیوری دی، نو چا چې د هغه اکرام او عزت وکړ، الله به د هغه عزت وکړي او چا چې د هغه سپکاوی وکړ، الله به د هغه سپکاوی وکړي».

او د قیامت په ورځ کله چې د الله جل جلاله د ستر عرش له سیوري پرته بل هېڅ سیوری نه وي، نو تر دغه سیوري لاندې د پناه اخیستونکو په منځ کې به یو عادل امام هم وي5، یعني دا چې د عادلو سلاطینو مقام خورا لوړ دی. حضرت تهانوي نور الله مرقده په ملفوظاتو کې په یو ځای کې فرمایي: «د یو سلطان او باچا اجر د یو عام سړي د اجر په پرتله څو چنده زیات وي، ځکه کله چې نېک سلطان د کومې نېکۍ امر صادروي او رعیت عمل پرې کوي، نو د رعیت د عمل ثواب د سلطان د حسناتو په تله کې هم جمع کېږي» (کټ مټ د دغه په څېر د سلطان ګناه هم خورا سخته ده). په اموي، عباسي او عثماني خلافتونو کې ډېر عادل سلاطین تېر شوي دي او په ټولیزه توګه دا ټول خلافتونه شرعي حکومتونه وو. خو کامل حکومت یوازې خلافتِ راشدہ دی او په تېره یوه پېړۍ کې د اسلامي امت مجموعي هڅې او د اسلام د مجاهدینو ځانګړي زیارونه د همدغه خلافت د بېرته ژوندي کولو لپاره دي.

نن ورځ د افغانستان اسلامي امارت د شرعي اسلامي حکومتونو په منځ کې یو لوړ مقام لري، په ځانګړي ډول کله چې موږ په اخر الزمان کې د کفر د نړۍ داسې برلاسي او غلبه ګورو چې د کفارو ته په تېر تاریخ کې هېڅکله داسې غلبه نه وه ترلاسه شوې. د کفر په دغسې نړیواله غلبه کې د دښمن په وینا «قدامت پسندي» او په حقیقت کې د خیرالقرون او سلفِ صالحینو تګلاره (منهج) خپل مذهب او تګلاره ښودونکی او د سلفِ صالحینو پر منهج باندې د خپل توان هومره عمل ته هڅاند داسې یو حکومت (د افغانستان د اسلامي امارت د لومړۍ دورې په ګډون) مسلمعنینو ته په نړیواله کچه له یوې پېړۍ وروسته او زموږ سیمې ته له درې سوه کلونو وروسته په لاس ورغلی دی. په ټوله نړۍ کې یوازې همدا یو افغانستان دی چې محمدي شریعت (علی صاحبها ألف صلاۃ وسلام) پکې نافذ دی. دلته د مسلمعنینو شمله لوړه ده او د کفر او نفاق اهل د جهاد له لارې ذلیل او خوار کړل شوي او په تېښته مجبوره شوي دي. دلته معیشت او اقتصاد په بیړني حالت کې دي خو هر عمل د حق پالو علماوو تر څارنې لاندې ترسره کېږي، په یويشتمه پېړۍ کې کله چې د نړۍ هر یو انسان که په مستقیم ډول نه وي نو لږ تر لږه د کاغذي پيسو (کرنسۍ نوټونو) په بڼه د نړیوالو سودخورو سرمایه ‌دارانه او سودي اقتصادي نظام په لومه کې ښکېل دی، نو د افغانستان د اسلامي امارت علماء له دې کاره بې خبره نه دي، بلکې شپه او ورځ د اسلامي اقتصادي نظام د قائمولو لپاره هڅې کوي. د کوچنیو مالي معاملو، پورونو، پېر او پلور (بیع)، سوداګریو او داسې نورو لپاره د مالیې وزارت مکلف دی چې پر خپلو معاملو باندې له جیدو مفتیانو څخه فتواوې ترلاسه کړي او د دې کرښو لیکوال دا خبره د خورا قوي دلایلو پر بنسټ کوي. په دغه وخت کې چې ما پر کوم مېز خپل کمپیوټر خلاص کړی او لیکل کوم، پر همدې مېز د مالیې وزارت د ځینو معاملو په اړه د افغانستان د اسلامي امارت د سترې محکمې تر چتر لاندې د دارالافتاء د فتواوو یوه دوسیه زما مخې ته خلاصه پرته ده، چې پکې د نویو پورونو د ډولونو د راکړې ورکړې په اړه پوره څېړنه شوې ده. لیکوال پخپله شاهد دی چې د دارالافتاء د غورو مفتیانو پر دغو مسائلو باندې له څو اوونۍ پرله پسې له سخت زیار او خولو تویولو وروسته د فقهې په اصطلاح کې له «نوازلو» (نویو پېښېدونکو مسئلو) څخه پر دغه یوه مسئله باندې فتوا ورکړې ده. له عامه امنیت، عدالت، رسنیو، عسکري نظام، مواصلاتو، کرنې، کلتور، ښاروالۍ، ښار جوړونې، صنعت او کسبونو او له دې پرته له لسګونو نورو معاملو سره اسلامي امارت داسې لاس او ګرېوان دی لکه څنګه چې په جګړه کې یو سرتېری له څلورو واړو لورو د دښمن له بریدونو سره مخامخ وي. نیوکه کول اسانه دي، خو حکومت کول خورا سخت کار دی. هو، زموږ مراد دا نه دی چې تعمیري نیوکې دې هم نه کېږي، بلکې د شریعت په رڼا کې او د اسلامي ادابو په پام کې نیولو سره د حالاتو د سمون لپاره رغنده نیوکه او امیر ته نصیحت کول یو شرعي فرض دی، داسې یو فرض چې که له توان سره سره اداء نشي، نو په دنیا کې د عامو مسلمعنینو د ګمراهۍ او په اخرت کې د الله ﷻ د ګرفت وېره شته او د نیوکې او نصیحت له مهمو ادابو څخه یو دا دی چې د مسئلې او خرابۍ د کچې موافق خبره په پټه یا ښکاره ډول تر چارواکو ورسول شي او په دې کې هم باید له جیدو او پوهو علماوو څخه پوښتنه وشي.

بجا کہ حق گوئی رکنِ دیں ہے، مگر نہ ایسی کہ زہر گھولو

ہو گفتــگو گر بِنائے فـتنہ، تو اس سے بہتر ہے کچھ نہ بولو

«سمه ده، چې حق ویل د دین رکن دی، خو نه داسې چې زهر پکې ګډ کړې؛ که خبرې د فتنې بنسټ ګرځي، نو له هغې غوره دا ده چې هېڅ ونه وایې»

الغرض، په ټوله نړۍ کې یوازې همدا یو شرعي اسلامي حکومت دی چېرې چې د لمانځه د قائمولو او د زکات د ترلاسه کولو نظام قائم دی، چېرې چې د امر بالمعروف او نهي عن المنکر چمتووالی په دولتي کچه او تر دولتي څارنې لاندې کېږي، چېرې چې د الله حدود نافذ دي او شرعي قصاص، دیت او شرعي حجاب پکې پلی کېږي. د دغسې یو حکومت په اړه الله ﷻ فرمایلي دي (نحسبھا کذلك والله حسيبها ولا نزكي على الله أحدا):

اَلَّذِينَ إِن مَّكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنكَرِ وَلِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ؀ (سورۃ الحج: ۴۱)

«دا هغه خلک دي چې که موږ دوی ته په ځمکه کې واک او حکومت ورکړو، نو دوی به لمونځ قائم کړي، زکات به ورکړي او نورو ته به د نېکو کارونو د کولو امر وکړي او له بدو کارونو څخه به یې منعه کړي، او د ټولو کارونو پایله خو یوازې د الله په واک کې ده».

د دغه مبارک ایت په تفسیر کې د علماء کرامو فرمایلي دي چې د دغه ایت کریمه رښتیني مصداقونه خلفاء راشدین (رضوان الله علیهم اجمعین) دي، چا چې الهي دین د ځمکې پر مخ نافذ کړ. د دغو خلفاء راشدینو صفت دا دی چې کله دوی ته په ځمکه کې اقتدار او واک حاصل شو، نو دوی لمونځ قائم کړ، زکات یې ادا کړ، د امر بالمعروف یعني د نېکۍ حکم یې وکړ او د نهي عن المنکر یعني له بدۍ څخه یې خلک منعه کړل. مفسرین کرامو دا هم لیکلي دي چې په دې ایت کې یو عام حکم هم شتون لري، هغه دا چې چا ته هم اقتدار او واک په لاس ورشي، نو هغوی باید لمونځ قائم کړي، زکات ادا کړي، او د امر بالمعروف او نهي عن المنکر پابندي او التزام وکړي6.

اوو نن ورځ دغه اسلامي امارت چې دا واک او حکومت یې ترلاسه کړی دی او د لمانځه، زکات او امر بالمعروف او نهي عن المنکر نظام یې قائم کړی دی، نو تر دغه حکومته پورې د دوی رسېدل هم د قرآني منهج موافق شوي دي. د سورۃ الحج له دغه یاد شوي ایت څخه وړاندې دوه ایتونه هم وګورئ:

أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ۝ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِن دِيَارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ إِلَّا أَن يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيراً وَلَيَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن يَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ۝(سورۃ الحج: ۳۹، ۴۰)

«د جګړې اجازه هغو کسانو ته ورکړل شوې ده چې (د کافرو لخوا) ورسره جګړه کېږي، له دې امله چې پر دوی (ډېر) ظلم شوی دی او بېشکه الله تعالی د دوی په غالبولو او نصرت باندې پوره قادر دی. (مخکې د دوی د مظلومیت بیان دی) هغه کسان چې له خپلو کورونو څخه بې ځایه وایستل شول، یوازې پر دغه خبره چې هغوی داسې وایي چې زموږ رب الله دی او که دا خبره نه وای چې الله تعالی (له پخوا څخه) د ځینو خلکو زور د ځینو نورو په واسطه نه دفع کولای، نو (په خپل خپل وخت کې) به د عیسویانو خانقاوې او د عبادت ځایونه، د یهودو کنیسې او د (مسلمعنینو) هغه جوماتونه چې د الله نوم پکې په کثرت سره اخیستل کېږي، ټول نړول شوي وو. بېشکه الله تعالی به د هغه چا مرسته وکړي څوک چې د (الله د دین) مرسته کوي. بېشکه الله تعالی د ځواک او غلبې خاوند دی، هغه چې چا ته وغواړي غلبه ورکولای شي».

پر دغو آیتونو لږ غور وکړئ. غاصبې امریکا پر افغان ولس برید وکړ او مجاهدینو د لوی طاغوت پر وړاندې جهاد وکړ. د افغانستان خلک له خپلو کورونو څخه ځکه وایستل شول او د دوی د اسلامي امارت بنسټونه ځکه ونړول شول چې هغوی له خپل مشر، امیر المومنین ملا محمد عمر مجاهد سره په یوه غږ وویل: «رَبُّنَا اللَّهُ» الله زموږ رب دی او د همدغه الله په ځمکه کې به د هغه شریعت قائمېږي. هغوی له خپلو کورونو او حکومتي ماڼیو څخه وایستل شول، خو هغوی ته خو د جهاد او قتال اجازه او حکم ورکړل شوی و، نو ځکه هغوی د جهاد پر دغه حکم کلک ودرېدل. هغوی د «مَنْ أَنْصَارِي إِلَى اللَّهِ» ځواب په «نَحْنُ أَنْصَارُ اللَّهِ» سره ورکړ او بیا د الله د دین په نصرت کې په جهاد فی سبیل الله کې بوخت شول. بیا دا منظره ښکاره شوه چې «وَلَيَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن يَنصُرُهُ»، یعني د رب له نصرت سره یو ځای د فتحې او بریا ورځ راورسېده! اوس چې فتحه او بریا په لاس ورغله، نو د «اَلَّذِينَ إِن مَّكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنكَرِ» منظره برابره شوه.

د افغانستان اسلامي امارت (أیدها الله وأعزها) یو شرعي حکومت دی چې ان شاء الله د خلافت پر منهج النبوة باندې یوه سریزه ده، د خلافة على منهاج النبوة د پرانیستې لومړی کاڼی او د بنسټ ډبره! د حکیم الامت، فضیلة الشیخ ابو محمد ایمن الظواهري لخوا د بیان شوي شرعي منهج مطابق د «جهاد لپاره د عمومي لارښوونو7» په تناظر او تعبیر کې وګورئ، نو دا د اسلامي امت لومړنۍ فتحه ده. بیا د همدغه اسلامي امارت په څېر، پر شرعي منهج باندې د عمل کولو له لارې داسې نور ډېر امارتونه قائم شي؛ لکه په پاکستان، صومالیه، یمن، مالي، شام او داسې نورو کې او بیا دا امارتونه د یو اتحاد په بڼه مخې ته راشي او دا اتحاد د خلافة علي منهاج النبوة یوه لوړه او هسکه ودانۍ واوسي.

د دې ټولې سریزې هدف دا و چې په امارت کې هم کمی او نیمګړتیاوې کېدای شي، خو د حدیث شریف د حکم مطابق پر شریعت باندې د عمل کونکو مشرانو له وړو غوندې تېروتنو څخه باید سترګې پټې شي؛ له ام المؤمنین عائشې صدیقې رضي الله عنها څخه روایت دی چې حضور صلی الله علیه وسلم وفرمایل: «أَقِيلُوا ذَوِي الْهَيْئَاتِ عَثَرَاتِهِمْ إِلاَّ الْحُدُودَ8»، یعني «د دبدبې، وقار او منزلت خاوندانو له لغزشونو او تېروتنو څخه تېرېږئ او بښئ یې، پرته له حدودو څخه.» د نصیحت په اړه تفصیل موږ په تېرو کرښو کې لیکلی دی، نو تکرار ته یې اړتیا نشته. له همدې امله د اسلامي امارت د نظام په پېژندلو پوهېدل پکار دي. د حکومتولۍ په چارو او مسائلو کې د اسلامي امارت مشران شرعي اولوالامر دي او د نوو پېښېدونکو مسائلو په وړاندې هغوی د شرعي علم په رڼا کې مجتهدین هم دي. د هغوی هر روا او معروف حکم منل د اسلامي امارت پر رعیت او د امارت پر مامورینو باندې واجب دی.

نو ځکه به په دې لیکنه کې موږ د اسلامي امارت د نظام د بیانولو هڅه وکړو، د دښمن د پروپاګندونو د ردولو کوښښ به وکړو او د اسلامي امارت له شرعي دریځونو څخه د دفاع هڅه به هم وکړو؛ ښکاره خبره ده چې دا بیان به زموږ د مشاهدو او د یوه خورا لومړۍ درجې طالب العلم په توګه وي.

دا لیکنه په اصل کې یو خوب و چې رښتیا کېدو یې څو کلونه وخت ونیو (تاسې به د دې په اړه څه حال په «لومړۍ خبره» کې لوستی وي). د بېلابېلو اداري او جهادي بوختیاوو او پرله پسې ناروغۍ له امله دا لیکنه د کاغذ پر مخ نه شوای انتقالېدلی. دا لیکنه شاید اوس هم ژر د کاغذ پر مخ نه وای راغلې، خو د نړۍ حالاتو او د اسلامي امارت د نصرت او دفاع فریضې لیکوال د دې لیکنې لیکلو ته اړ کړ. هڅه مې دا ده چې که هره میاشت نه وي، نو لږ تر لږه په هرو دوو میاشتو کې یو ځل د الله په توفیق او مهربانۍ سره څه نا څه لیکل وشي؛ له درنو لوستونکو څخه د ځانګړو دعاوو هیله لرم!

لیکوال د ځوانۍ په پیل کې د شهید مولانا مقصود احمد صاحب رحمة الله علیه9 کتاب «ما کابل ابادېدونکی ولید» لوستی و. د دې تر څنګ په ځوانۍ کې مې په «نوای افغان جهاد» مجله کې د مولانا ابوبکر صاحب د «اسلامي امارت پرېکړې» په نوم لړۍ هم لیدلې وه. د دغو لیکنو په لیدلو سره لیکوال ته داسې احساس کېده لکه چې د امارت هماغه زمانې ته رسېدلی وي او د امارت اقدامات په خپلو سترګو ګوري. بیا په صومالیه کې د حرکة شباب المجاهدین د نشراتي ادارې ’الکتائب‘ لخوا په ۲۰۱۱ زېږدیز کال کې خپاره شوي مستند فلم ’Under the Shade of Shariah‘ (د شریعت تر سیوري لاندې) او په لومړي سر کې یادو شویو لیکنو د الله په توفیق دا جذبه راپیدا کړه، چې لومړی شکل یې ستاسې مخې ته دی. په تېرو کرښو کې د دې لیکنې د لیکلو مرکزي فکر او داعیه څه نا څه بیان شوه، نو ځکه په همدې تړاو د دې نوې لیکنې نوم د شهید مولانا مقصود له کتاب څخه په اخیستلو سره «زه کابل ابادېدونکی وینم» نن څخه درې کاله وړاندې کېښودل شو.

و من الله التوفیق!

حسن ترابي

هندوکُش

۲۶ جمادی الاول ۱۴۴۴ھ ق ؍ ۲۹ قوس ۱۴۰۱ ھ ش؍ ۲۰ دسمبر ۲۰۲۲ء

❊❊❊❊

1 کله چې پر دوی دغه ځمکه له خپلې ټولې پراخۍ سره سره تنګه شوه. (سورة التوبة: ۱۱۸)

2 «اور موږ دا ورځې د خلکو ترمنځ اړوو رااړوو.» (سورۃ آلِ عمران: ۱۴۰)

3 ځینې خلک د حضرت مهدي علیه الرضوان ذکر په اورېدو سره دا فکر کوي چې خلافت خو به د هغه په لاس قائمېږي، نو کله چې هغه راشي موږ به یې ملګري شو، اوس باید موږ د خپلې روزۍ بندوبست وکړو. خو سمه خبره دا ده چې د امام مهدي رضي الله عنه د راتلو وخت یوازې د الله ﷻ په علم کې دی؛ موږ ته د امام مهدي د راتلو وخت معلوم نه دی، خو خپل فرائض او واجبات راته معلوم دي، چې له هغو څخه یو د اسلامي شریعت د نفاذ او د خلافت د قیام لپاره هڅه کول دي. اوس که چېرې د دغې هڅې پایله د مهدي علیه الرضوان په ظهور وي او که په بله هره بڼه، موږ د هغې د پایلې مکلف نه یو، بلکې په هڅه مکلف یو او په دې خبره هم مکلف یو چې د نبي صلی الله علیه وسلم پر دین باندې له لمانځه قائمولو نیولې د خلافت تر قائمولو پورې یوازې د نبي صلی الله علیه وسلم د منهج او تګلارې له مخې هڅه او زیار وباسو!

4 مسند احمد و ترمذي (وقال الترمذي: هذا حديثٌ حسنٌ غريبٌ)

5 بخاري و مسلم (من حدیث: سبعۃٌ یظلھم الله في ظلّه)

6 د مولانا قاضي ثناء الله پاني پتي د تفسیر مظهري او د مولانا مفتي محمد شفیع د تفسیر معارف القرآن په حواله

7 التوجيھات العامة للعمل الجھادي

8 سنن ابي داود

9 مولانا مقصود احمد صاحب د لال مسجد په عملیاتو کې د مولانا عبدالرشید غازي شهید سره یو ځای د امریکايي پلوه پوځ لخوا په شهادت رسول شوی و.