حجاب او حیا په اسلامي ټولنه کې د ایمان تر ټولو ښکاره او ژوندي مظاهر دي، چې د انسان باطني پاکي په ظاهري سلوک کې منعکس کوي. کله چې موږ د حجاب پر اړتیا او شرعي حیثیت نظر اچوو، نو دا روښانه کېږي چې دا د خالق جل جلاله یو داسې تلپاتی قطعي حکم دی چې هدف یې د ښځې بندي کول نه، بلکې هغې ته په ټولنه کې یو داسې معنوي او امن لرونکی حصار جوړول دي چې د هر ککړ نظر او د هوس بازانو له لومو څخه په امان کې پاتې شي. حجاب د یوې مؤمنې ښځې د هویت، وقار او لوړاوي نښه ده چې د ټولنې اخلاقي امنیت ورباندې تړلی دی. کله چې یوه مسلمانه ښځه ځان په شرعي حجاب سمبالوي، هغه په حقیقت کې د دیموکراسۍ او مادیت پرستۍ پر وړاندې د فکري او عقیدتي اصالت اعلان کوي او ثابتوي چې د هغې حقیقي ارزښت د هغې په عقل، ایمان او انساني عفت کې دی، نه د هغې په فزیکي بڼه او د بازار په مادي نمایشونو کې.
له فکري او فلسفي اړخه، حجاب د جنسیت پر وړاندې د جنسیت د غلبې مخنیوی او د انسانیت د ترجیح په معنی دی. کله چې په یوه کلتور کې ښځه د حجاب له حصاره بهر ایستل کېږي، هغه د پانګوالۍ او مادي نظامونو لپاره په یو تجاري کالج بدلېږي چې یوازې د مصرفي کلتور د ترویج او د جنسي غریزې د اشباع لپاره کارول کېږي. اسلام د ښځې دغه مادي استثمار ردوي او حجاب د یو داسې فکري ډال په توګه وړاندې کوي چې ښځې ته د ټولنې په عامه فضا کې د مادي او جنسي لید پر ځای د یو همکار او عاقل انسان په توګه د حضور حق ورکوي. حجاب په اصل کې د ښځې روح او افکارو ته د آزادۍ د بخښلو په معنی دی، ترڅو د هغې فکري وړتیاوې د ظاهري رنګ او بوی تر شعاع لاندې پټې نه شي، بلکې د یو رښتیني کلتوري او فکري پرمختګ لامل شي. د حیا کلتور انسان ته ورزده کوي چې د بدن ښکلا د نندارې لپاره نه، بلکې د حریم او کرامت ساتلو لپاره ده. کله چې یو تمدن د حیا سرحدونه مات کړي، هغه په اصل کې د انسانیت او حیواني غرایزو ترمنځ شته پوله له منځه وړي.
د حجاب فرضیت د اسلام په سپېڅلي شریعت کې د قرآن کریم د مُحکمو ایاتونو په واسطه ثابت دی. الله تبارک و تعالی په خپل مبارک کتاب کې د حجاب او حیا په اړه په خورا صراحت سره امر کړی دی. په سورة الاحزاب کې د امت میندو، د رسول الله صلی الله علیه وسلم لوڼو او ټولو مؤمنو ښځو ته د خطاب په ترڅ کې داسې فرمایي:
« يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ وَبَنَاتِكَ وَنِسَاءِ الْمُؤْمِنِينَ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلَابِيبِهِنَّ ذَلِكَ أَدْنَى أَنْ يُعْرَفْنَ فَلَا يُؤْذَيْنَ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا» (سورۀ احزاب: ۵۹)
(ای پیغمبره! خپلو مېرمنو، لوڼو او د مؤمنانو ښځو ته ووایه چې خپل څادرونه پر ځانونو راځوړند کړي، دا کار د دې لپاره ډېر نږدې دی چې دوی وپېژندل شي [چې پاک لمنې دي] نو تکلیف به ورته ونه رسول شي، او الله بخښونکی او مهربان دی).
د دغه الهي فرمان فکري ابعاد دا دي چې حجاب د مسلمانې ښځې لپاره د مصئونیت او ټولنیز خوندیتوب تر ټولو لومړی او اساسي حق دی. دغه راز په سورة النور کې د سترګو د حفاظت او د زینت د پټولو په اړه فرمایي:
«وَقُل لِّلْمُؤْمِنَاتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَارِهِنَّ وَيَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ وَلَا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَلْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَى جُيُوبِهِنَّ» (سورۀ النور: ۳۱)
«او مؤمنو ښځو ته ووایه چې خپلې سترګې ټیټې کړي او د خپلو شرمګاوو ساتنه وکړي او خپل زینت دې نه ښکاره کوي مګر هغه چې پخپله ترې ښکاري او خپل پوړني دې پر خپلو ګرېوانونو واچوي».
دا په ډاګه کوي چې د ټولنې روحي سلامتیا او د فکري چاپیریال ډاډمن کېدل د هوس بازۍ د اسبابو له مهارولو او د حیا له ثبات سره مستقیم تړاو لري. د وحې دا مکتوب او آسماني دستور ثابته کړې چې حجاب د وخت او زمان په بدلیدو نه زړیږي، ځکه د انسان فطرت او معنوي اړتیاوې د تل لپاره ثابتې دي.
نبوي احادیث هم په خورا صراحت سره موږ ته دا درس راکوي چې حیا د ایمان رګ دی او د حیا مړینه د ټولنې د فکري او اخلاقي مغز د شل کېدو په معنی ده. رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمایي:
«الْحَيَاءُ لَا يَأْتِي إِلَّا بِخَيْرٍ»
«حیا له خیر څخه پرته بل څه نه راوړي».
او په بل ځای کې په خورا سختو الفاظو سره د هغو ښځو په اړه وعید ذکر شوی چې د حجاب احکام تر پښو لاندې کوي. په یو مشهور حدیث شریف کې راغلي دي:
«صِنْفَانِ مِنْ أَهْلِ النَّارِ لَمْ أَرَهُمَا… وَنِسَاءٌ كَاسِيَاتٌ عَارِيَاتٌ مُمِيلَاتٌ مَائِلَاتٌ رُؤُوسُهُنَّ كَأَسْنِمَةِ الْبُخْتِ الْمَائِلَةِ لَا يَدْخُلْنَ الْجَنَّةَ وَلَا يَجِدْن رِيحَهَا» (صحیح مسلم).
(د دوزخ دوې ډلې دي چې ما لا نه دي لیدلې… او هغه ښځې چې جامې یې اغوستې وي مګر بربنډې وي، نورو ته میلان ورکوونکې او پخپله میلان کوونکې وي، د دوی سرونه به د اوښانو د هغو بوکانو په څېر وي چې مایل وي. دا ډول ښځې به نه جنت ته ننوځي او نه به د جنت بوی ومومي»
د ا مبارک ارشادات ښيي چې بې حجابي د انسان فکر ته انحطاط او د روح تنزل وربخښي. کله چې په یوه ټولنه کې د حجاب کلتور حاکم وي، هلته د کورنیو بنسټونه محکم وي، ځوان نسل د لوړو انساني او دیني آرمانونو په فکر کې روزل کېږي او د غربي ناهیلیزم او کلتوري یوازیتوب هغه زهرجنې څپې چې غواړي د کورنۍ رښتینې مینه له منځه یوسي، له ماتی سره مخ کېږي. د نبوي منبر دا پیغام نن ورځ هم د هغو کلتوري یرغلونو په مقابل کې تر ټولو لویه فکري وسله ده چې غواړي د حیا پر ځای ابتذال او فحشا ته قانوني بڼه ورکړي.
که موږ تاریخ او د تمدنونو فلسفې ته ځير شو، د ځمکې پر مخ د هر ستر تمدن د نړېدو لومړنی ګام د هغوی له فکري زوال او بیا د عفت او حیا له منځه تلو څخه پیل شوی دی. کله چې په یوه ټولنه کې د آزادۍ تر عنوان لاندې بې بندوباري رواج شي، هلته تفکر، تولید او علم ځای مادي خواهشاتو او سطحي غوښتنو ته پرېږدي. حجاب هغه غښتلی فکري توازن دی چې ټولنه د غریزو له بې بندوباره سېلاب څخه ساتي او انسان د انساني کرامت لوړو پوړیو ته رسوي. دا د اسلامي امت د فکري عظمت راز دی چې ښځې ته د کور د ملکې او د معنوي او علمي ثبات د تضمین کونکې په توګه درناوی کوي. په داسې یو چاپیریال کې، حجاب د فکري استقلال نښه ګرځي چې انسان د نورو د کلتوري غلامۍ او فکري تسلیمېدو څخه ژغوري. لوېدیځ تمدن نن ورځ د کورنیو د پاشل کیدو او د اخلاقي بحران په هغه دلدل کې ډوب دی چې دقیقا د حیا له لاسه ورکولو او د حجاب د فلسفې د نشتوالي زیږنده ده.
له همدې امله په یو رښتیني اسلامي نظام کې، چې د زرګونو شهیدانو د پاکو وینو په برکت او د امت د غیورو زامنو د فکري او جهادي مبارزو په پایله کې رامنځته شوی وي، د عفت او حجاب ساتنه د حکومت، علماء کرامو او د ټولنې د هر فکري او بااحساسه فرد تر ټولو لومړۍ شرعي وجیبه ده. دا نظام د دې لپاره راغلی چې د تېرو کلونو د اشغال، کلتوري مسخ کولو او دیموکراسۍ د اخلاقي انحراف ټولې نښې له منځه یوسي او د اصیل فکر او شریعت رڼا خپره کړي. خو په خواشینۍ سره، کله ناکله زموږ دغه دینداره چاپېریال د ځینو غافلو او د غرب د فکري یرغل تر اغېز لاندې کړیو د هڅو له امله د فتنې ښکار کېږي، چې د ټولنې په زړه کې د حیا د مهارولو هڅې کوي. د داسې فکري انحرافاتو پر وړاندې چوپتیا او بې تفاوتي د ټول ملت د معنوي مرګ په معنی ده. یو اسلامي حکومت د معمار په څیر دی چې د ټولنې د پناه ځایونو د جوړولو مسؤولیت لري او د عفت سنګر د دغه جوړښت تر ټولو حیاتي برخه ده.
په دې وروستیو کې په هرات کې د ځینو بې لارې او د لوېدیځ په مړاوو کلتوري شعارونو غولېدلو کسانو لخوا د بې حجابۍ، بې بندوبارۍ او اخلاقي انحراف کومې پېښې چې رامنځته شوې، د غندنې تر ټولو توند، سخت او د غیرت له احساسه ډک الفاظ ورته لږ دي. هرات د علم، فقهې، تاریخي وقار، تصوف او د حیا ځانګو ده، په داسې یوه مذهبي او دینداره ښار کې دا ډول حرکات زموږ پر اسلامي هویت باندې یو ښکاره او بې شرمانه برید دی. دا پېښې ثابتوي چې دښمن لا هم د خپلو فکري نفوذي کړیو له لارې غواړي زموږ د غیور مسلمانانو له معنوي وجود څخه حیا او مېړانه وباسي، ځکه هغوی پوهېږي چې کله په یوه ټولنه کې حیا له منځه لاړه شي، نو د حق غوښتنې او زړورتیا روحیه پخپله مړاوې کېږي. دا حرکات یوازې انحراف نه دی، بلکې د هغو قربانیو سپکاوی دی چې د شریعت د نفاذ لپاره ورکړل شوې دي. هرات د خواجه عبدالله انصاري ځانګو ده، د دې ښار په کوڅو کې بې حجابي د تاریخ او عقیدې په مخ یوه لویه څپیړه ده.
موږ د دغه غیور ملت د یو بااحساسه فکري او اسلامي غږ په توګه په خورا پرېکنده توندۍ سره وایو، چې د داسې وایرسونو او د فکري انحراف د تخم شیندونکو پر وړاندې باید مسؤول امنیتي، کلتوري او کشفي ارګانونه، غیور علماء کرام او د ټولنې قلموال په خورا سخت او بې رحمانه ډول ودرېږي. که نن د داسې فکري انحطاط او انحرافاتو مخه د شریعت په رڼا کې په عبرتناکو سزاګانو او شرعي تعزیراتو سره ونه نیول شي، سبا به دا اور زموږ د هر مسلمان کور اخلاقي او کورنی ثبات په سیند لاهو کړي. زموږ د خوېندو او میندو عزت، عظمت او خوندیتوب په حجاب او شرعي عفت کې دی او د دغه عزت هر دښمن چې غواړي زموږ په صفونو کې د پردیو مړاوي شوي مادي ارزښتونه بیا ترویج کړي، باید په کلکه وپېژندل شي، رسوا شي او په شرعي توګه مجازات شي، ترڅو د راتلونکو نسلونو لپاره د فکري بیدارۍ او عبرت درس وګرځي. پر مسؤولو چارواکو غږ کوو چې په دې برخه کې هیڅ ډول سستي او مصلحت ونه مني، ځکه د ناموس ساتنه له نظامي سنګرونو څخه کمه نه ده او د هر غافل او مفسد لاس باید په لومړي ګام کې مات شي، ترڅو هېڅوک بیا دا جرأت ونکړي چې زموږ د سپېڅلي دین او غیور ولس له اصیلو ارزښتونو سره لوبې وکړي.
❊❊❊❊
