د مارچ میاشتې له راتګ سره، له تېرې یوې نیمې یا دوو لسیزو راهیسې، هغه څه چې ذهن ته راځي، یوازې “عافیه صدیقي” ده. ځکه چې د ۲۰۰۳م د مارچ په ۳۰مه نېټه زموږ خپل یونیفورم اغوستونکو وروڼو، د خپلو امریکایي بادارانو په حکم، له کراچۍ څخه هغه پورته کړه. بیا یې باګرام ته یووړه، له هغه ځایه غزني ته، بیا امریکا ته او هلته یې د (۸۶) کلونو بند سزا واورېده. هغه څوک چې عافیه صدیقي یې پورته کړه او خرڅه یې کړه، جنرال احتشام ضمیر و. په ۲۰۱۵م کال کې کله چې له ګالف لوبې وروسته خپل کور ته ستون شو، نو په کور کې یې د ګازو پایپونه لیک شوي و. کور له ګازو ډک شوی و. هغه یو بلب ولګاوه، نو ټول کور اور واخیست. احتشام ضمیر جعفري وسوځېد او وروسته په CMH راولپنډۍ کې له مرګ سره مخ شو. د صدیق اکبر رضی الله عنه د لور پلورونکي انجام دا و، چې په دنیا کې په اور وسوځېد. خدای دې دغه ظالمان په بل جهان کې هم وسوځوي.خو د حیرانتیا خبره دا ده چې د احتشام ضمیر له داسې انجام وروسته، نن هم د پاکستان د قطعاتو خائن مشران او جنرالان وایي چې عافیه صدیقي د القاعده له یوه کس سره تېښته کړې وه او هغه ورسره بېوفایي وکړه! قاتلهم الله! د داسې درواغو په ویلو کې دوی ته لږ حیا هم نه درېږي. د همدې جنرالانو په منځ کې، پروېز مشرف څنګه هېرېدلی شي؟ هغه بدبخته ته د جامعه حفصې د پاکو نجونو بد دعاوې ورسېدې. د جامعه حفصې د یوې پاکې نجلۍ خبره نن هم زموږ په ذهن کې راګرځي، کله چې هغې وویل: د قیامت په ورځ به زه پخپله پروېز مشرف رسول الله صلی الله علیه وسلم ته را کش کړم او ورته وبه وایم: یا رسول الله! دا ته په خپله په خپلو لاسونو دوزخ ته ټېل وهه! د مشرف د ژوند وروستۍ میاشتې او کال د هماغه دوزخ لومړنۍ ګرمي وه!
عافیه صدیقي او د امت نورې اسیرې خویندې چې په ذاتي ډول له کوم قید او بند، وحشت او شکنجې څخه تېرېږي، دا پخپله ډېر دردېدونکي دي. خو په اصل کې عافیه صدیقي او د امت دغه خویندې یوه تله او یو معیار دي. هغه معیار چې ایمان پرې ازمویل کېږي، هغه معیار چې غیرت پرې پرتلل کېږي.
کله چې د مارچ د دې اداریې له پاره دغه کرښې لیکل کېدې، په همدې وخت کې له غزې څخه د ویجاړۍ، بمبار، او شهادتونو خبرونه بیا راتلل. موږ چې د “لا اله الا الله” قایل یو او د “محمد رسول الله” صلی الله علیه وسلم د عشق دعوه کوو، موږ په زرګونو عافیې په غزه کې یوازې پرې اېښې دي. د زرګونو عافیو د شهادت او قتل په وجه د هغوی اولادونه بې اسرې چیغې وهي. هغه کوچنی ماشوم به مو لیدلی وي، چې ګېډه یې څیرې شوې وه، کولمه یې له ګېډې راوتلې وه، نه یې ساه روانه وه او نه بندېده، په یو عجیب برزخي حالت کې و. د هغه مور ورسره نه وه، ځکه خو یې دا حال و. چېرې بیا عافیه وي، خو زامن او لوڼې نه وي ورسره. نن میندې دا فکر کوي، چې خاوندان خو مو مخکې رخصت شوي وو، آیا اوس له اولاد پرته ژوند هم ژوند دی؟ د فلسطیني تنظیم جهاد اسلامي د ویاند ابو حمزه د شهادت خبر را ورسېد، نو معلومه شوه چې له طوفان الاقصی عملیاتو څخه یې یوازې یوه اونۍ وړاندې واده کړی و او اوس له خپلې میرمنې سره یوځای د اسرائیلو په بمبار کې شهید شو. څو ورځې وړاندې په یوه ورځ اسرائیلو څلور سوه نفر شهیدان کړل. یوه عافیه څه چې نن زموږ مخې ته د عافیو اوږده لړۍ پرته ده. که یوازې یوه عافیه وای او هغه د ټکساس په زندان کې د امت غیرت او ایمان ته یوه پوښتنه ګرځېدلې وای، نو موږ به ویل چې کېدای شي، چې موږ خلاص شو، دلته خو زموږ د غفلت له وجې یو اوږد فهرست دی، دا غفلت مې هسې ولیکی، اصلا بې همتي ویل و، بې غیرتي لیکل و!
له موږ سره هم د لیکلو له پاره نوي څه نه شته. د غزې د شهیدانو شمېر څه دی، چې موږ هره ورځ وایو، چې زیات شو. هلته روغتون نه شته، نوي سلنه جوړښتونه ویجاړ شوي دي. دا د روژې وروستۍ شیبې دي، چې موږ له خپلو عزیزانو سره د قسم قسم خوراکونو دسترخوانونو ته ناست وو، د غزې خلکو بیا په خپلو وینو سره د لوږې او تندې په پېشلمي نیولې روژې ماتولې. دا د فکر ځای دی چې موږ به څنګه وبښل شو؟
موږ له جهاد او استشهاد سره څه تړاو نه لرو. زموږ کار یوازې پر ټولنیزو رسنیو سټیټس لګول، سټوري پورته کول او ټویټونه کول دي او څوک چې پخپله دا نه شي کولای، د هغوی کار بیا ټک ټاک او رېلز کتل دي. آیا زموږ د وړو او لویانو ژوند بس یوازې دغه دی؟ هغه قوم چې له جهاد او استشهاد سره تړاو ونه لري، د هغه او د مړو تر منځ هیڅ فرق نه شته. کله چې روح له بدن څخه جلا شي، که هر څو دغه روح چیغي وکړي، هر څومره وژاړي، خو دده ددې مظاهرو او احتجاجونو شاته اوسېدونکي نور خلک د جسد په خاورو کې له ښخولو څخه نه درېږي. همداسې زموږ ددې مظاهرو او احتجاجونو په صورت کې آه و بکا هېڅ نتیجه نه لري او د غزې خلک له اوربند مخکې او وروسته همداسې وژل کېږي.
وَمَا لَكُمْ لَا تُقَاتِلُوْنَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَالْمُسْتَضْعَفِيْنَ مِنَ الرِّجَالِ وَ النِّسَاۗءِ وَ الْوِلْدَانِ الَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَآ اَخْرِجْنَا مِنْ ھٰذِهِ الْقَرْيَةِ الظَّالِمِ اَهْلُھَا ۚ وَاجْعَلْ لَّنَا مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّـۢا ڌ وَّاجْعَلْ لَّنَا مِنْ لَّدُنْكَ نَصِيْرًا (سورة النساء: 75)
«آخر څه دلیل دی، چې تاسې د الله تعالی په لار کې د هغو بې وسه نارینه، ښځو او ماشومانو په خاطر نه جنګېږئ، چې کمزوري کړای شوي، تر فشار لاندې راوستل شوي دي او فریادونه کوي، چې : «اې زموږ ربه موږ له دې وطنه چې اوسېدونکي یې ظالمان دي وباسه او له خپل لوري څخه زموږ کوم سرپرست او مرستندوی پیدا کړه.»
نن جهاد فرض عین دی. باور وکړئ! که زموږ په وتلو سره د غزې خلک له دې وحشته خلاص شي یا نه شي، تر دې مهمه خبره دا ده چې د قیامت په ورځ به زموږ له خپلو کورونو څخه دا وتل زموږ له پاره مقبول عذر شي. د غزې خلک به زموږ گریوانونه نه نیسي او موږ چې کله حوض کوثر ته ورسېږو، نو زموږ شکایت به زموږ محبوب صلی الله علیه وسلم ته نه کوي، چې اې د الله رسوله! تا فرمایلي و، چې زما امت د یوه جسم په څېر دی، خو دوی خو زموږ د مرستې له پاره راوتل خو پرېږده، خوب یې هم خراب نه شو.
هغه چې الله تعالی ورته حکومت، پوځ، ټانک او توغندي ورکړي، د هغوی حساب به د همدوی د مکلفیت په اندازه اخیستل کېږي او د تر ټولو ټیټې درجې والا چې یوازې دعا کولای شي او بالکل تشه لمن وي، نو دا د هغه مکلفیت دی. تر ټولو کښته درجه کې، که څوک یوازې دعا هم وکړي، دا یې مکلفیت دی. د وفا لاره اختیارول، که څه هم ورو ورو وي، خو تلل ورباندې لازم دي. دا د نجات لاره ده.
د عافیه صدیقي خور، ډاکټر فوزیه صدیقي وايي: عافیې په ټکساس زندان کې د رسول الله صلی الله علیه وسلم زیارت وکړ. د هغې دغه خوب د غزې د عافیو حال هم بیانوي: هغې وپوښتل: “یا رسول الله! زه به تر کومه دلته پاتې کېږم؟ زما امتحان کله ختمېږي؟” رسول الله صلی الله علیه وسلم موسک شو او وې فرمایل: “ای لورې! ستا امتحان ډېر وړوکی دی.” عافیې په احساساتو کې وویل: “زما امتحان نه دی؟ نو ولې تړل شوې یم؟ دا دومره ظلمونه څنګه زغملی شم؟” دا چې یې وویل، د رسول الله صلی الله علیه وسلم سترګې له اوښکو ډکې شوې او چوپ شو. دا منظر چې یې ولید، عافیې هم وژړل چې ولې مې دا پوښتنه وکړه. رسول الله صلی الله علیه وسلم ورو وفرمایل: “دا د امت امتحان دی!»
هو! حقیقت دا دی، په امتحان کې عافیه هم بریالۍ شوه، د غزې عافیې هم بریالۍ شوې. خو اصلي امتحان زما او ستا دی. راپاڅئ! د فرض عین غږ ته لبیک ووایئ! د کور په کونجونو کې په یوازې ناسته، ژړا او دعاګانو څه نه کېږي. یو څه باید وکړو، سر باید د الله په لار کې کېږدو، تر څو قافله له لاسه ورنه کړو.
راه روی کا سب کو دعوه سب کو غرور عشق و وفا
د لارې د وفا دعوه د هر چا ده، د عشق او وفادارۍ غرور د هر چا دی – خو د وفا په لاره ګام اخیستونکي موږ ډېر لږ ولیدل!
اللهم اهدنا فيمن هديت، وعافنا فيمن عافيت، وتولنا فيمن توليت، وبارك لنا فيما أعطيت، وقنا شر ما قضيت، إنك تقضي ولا يقضى عليك، وإنه لا يذل من واليت، ولا يعز من عاديت، تباركت ربنا وتعاليت!
اللهم وفقنا لما تحب وترضى، وخذ من دمائنا حتى ترضى. اللهم اهدنا لما اختلف فيه من الحق بإذنك. اللهم زدنا ولا تنقصنا، وأكرمنا ولا تهنا، وأعطنا ولا تحرمنا، وآثرنا ولا تؤثر علينا، وارضنا وارض عنا.
اللهم إنا نسألك الثبات في الأمر، ونسألك عزيمة الرشد، ونسألك شكر نعمتك وحسن عبادتك. اللهم انصر من نصر دين محمد صلی الله علیه وسلم واجعلنا منهم، واخذل من خذل دين محمد صلی الله علیه وسلم ولا تجعلنا منهم، آمین يا رب العالمین!
